De Hoge Venen, het meest teleurstellende, saaie excuus voor de hoogste heuvel van België, of dat is toch wat ik er als kind van vond. Ik neem afscheid van jou, daar waar ik een van mijn eerste verdwenen gedichten heb geschreven. Het groene gras, het houten pad dat door de vlakte trad. Ik heb het niet meer, maar dat is misschien gepast.