De Hoge Venen, het meest teleurstellende, saaie excuus voor de hoogste heuvel van België, of dat is toch wat ik er als kind van vond. Ik neem afscheid van jou, daar waar ik een van mijn eerste verdwenen gedichten heb geschreven. Het groene gras, het houten pad dat door de vlakte trad. Ik heb het niet meer, maar dat is misschien gepast.
Ik werk op dienst klimaat en deze ochtend was de normale weekendnabespreking somber. Onverwachts en subtiel werd er door ieders eigen overpeinzingen spontaan een minuut stilte gehouden voor het verlies van natuur en habitat.
Hoe ga je om met klimaatschuld? Wij hebben systemen geërfd die enorme winsten en vooruitgang hebben veroorzaakt ten koste van de natuur. Is dit hoe onze beschaving valt? Tactiek van de verschroeide aarde die wij zelf op ons hebben afgeroepen? Globalisatie, onze toren van Babylon, gebouwd op gas en olie, uiteengespat in klimaatrampen en extremisme.
Ik weet niet wat de toekomst brengt. Wat we niet mogen doen, want dan geven we onszelf al gewonnen, is met de handen in het haar bij de pakken blijven zitten. Ik zeg tegen u, zonder ironie, we kunnen dit. We moeten hoopvol blijven en elke kleine verbetering in de verf zetten. We moeten samen de handen uit de mouwen steken, niet zoeken naar oplossingen, die zijn er, we moeten ze alleen uitvoeren.
Organiseer u en wees politiek betrokken. De sterkste machtsstructuur is verdeel en heers. Zolang we niet collectief op tafel kloppen en op straat komen wint apathie. Kom naar de klimaatmars op 11 oktober, steun vzw’s en draag zelf een steentje bij of een pad over de straat.
Arno Van Boxem is een redactielid bij KETTER Antwerpen
