Het thema van de immersieve show wordt beschreven als volgt: “Als je één moment zou mogen kiezen om voor eeuwig te bewaren, welk moment zou je dan kiezen?” Op een woensdagnamiddag schuiven we met ons ticket van 29 euro aan om het antwoord te ontdekken.
Met veel lege plaatsen in de zaal begint de voorstelling met een introductie door Mathias Roelandt, een van de twee bezielers van Prodigy12. Hij legt uit hoe de voorstelling is gemaakt door een klein, onafhankelijk team van getalenteerde kunstenaars, ontwerpers, acteurs, architecten en ondernemers. Dat alles zelfgemaakt is, zonder AI wordt extra benadrukt.
Het doek gaat open en er verschijnt een afgelikte versie van het Brouckèreplein. Waarna er een wereld in beeld komt die veel gelijkenissen heeft met Brussel. Zo krijgen de basiliek van Koekelberg en de triomfboog in het Jubelpark een uitgesproken plaats in de 3D-beelden.
Gedurende de eerste helft word je meegezogen in een surrealistische wereld waar een pianist, violiste en zangeres de muziek live tot een hoger niveau tillen. De 3D-beelden van Brussel verschijnen op 360 graden aan schermen en doen denken aan Magritte. Zo komt er een twist op zijn bekende grijze bol en alleenstaande ogen in beeld. Je krijgt het gevoel al zwevend deel uit te maken van deze wereld, al liggen hoogtevrees en draaierigheid daardoor af en toe op de loer.
Halverwege slaat de sfeer om. We duiken naar een onderwereld waar een acrobate het verhaal overneemt. Helaas duikt de spanningsboog mee de dieperik in. De wereld is minder herkenbaar, je verdwaalt in al die grotten. Het verhaal wordt steeds minder intrigerend en verliest zijn kracht van in het begin. De zang, die eerst nog een toevoeging was van het verhaal, vervelt tot louter klanken, die wel mooi klinken, maar na een tijdje te veel worden. ‘Now is the time’ wordt meermaals herhaald maar je blijft op je honger zitten: wanneer komt de clou van het verhaal?
De handgemaakte 3D-beelden zijn van heel hoge kwaliteit, de details adembenemend. Dat AI hier niet aan te pas komt, is, gezien de periode waarin we leven, indrukwekkend. Hiermee delen ze de trend om terug te gaan naar een meer oorspronkelijke aanpak zoals filmregisseur Christopher Nolan (The Odyssey) en kunstenaar Ai Weiwei (Tentoonstelling Button Up!). Nolan en zijn team maken in The Odyssey gebruik van fysieke sets op locatie in plaats van een green screen. Ai Weiwei heeft dan weer een speciale serie van 25 individueel met de hand vervaardigde porseleinen knopen ontworpen. Hiermee laten ze alle drie zien dat we nog steeds nood hebben aan getalenteerde mensen, die met hun eigen ideeën en creativiteit een surrealistische stad tot leven kunnen brengen. Dit is dan ook de waarde van de voorstelling.
Is het daarom de moeite waard om publieke ruimte op te geven? Neen. De prijs ligt aan de hogere kant, wat Prodigy12 publiek kost. Om nu iets te hebben aan het Brouckèreplein moet je al een extraatje overhouden aan het einde van de maand. Al is dit wel een correcte prijs gezien de talenten die de voorstelling hebben gemaakt hiernaar betaald moeten worden. Bovendien is het verhaal zijn geld niet waard. Het is daarom ook spijtig dat een broodnodig plein met verkoelende fonteinen in onze binnenstad gedurende een hele warme zomer wordt overgenomen door deze blauwe kubus.
Célia D’Amico is redactielid bij KETTER Brussel.
